Nurettin Sevim Şiirleri - Şair Nurettin ...

Göğsü yarıldı yeryüzünün.
Tohumlar toprağın bağrını deldi.
Ölümün ellerinden tutarak.
Yeryüzüne yeniden can geldi.
Derin bir uykudan uyandı dünya.
Yeşerdi yapraklar. İlkbahar geldi.

İmandır bu cihanda, insanı insan eden.
İmanı olmayana insan denilmez zaten.

Bedende bir kalp vardır, çok mükemmel bir hane.
İçinde iman yoksa, o ev olur virane.

Dünyada vâden dolacak.
Pembe gül benzin solacak.
Emr-i Hak vâki olacak.
İmanla gitmek mesele.

Uyanmış gibi rüyadan.

Yürürken ayağım, tutarken kolum.
Dostlarla doluyken sağım ve solum.
Batıla sapmadan, hak iken yolum.
İmanla ölmeyi nasip et Ya Rab!

Gözlerim kapıda, yolda kalmadan.

Kimbilir nerede, ne zaman nasıl?
Bitecek senfoni, bitecek fasıl.
O zaman kopacak kıyamet asıl.
İmanla ölmeyi nasip et Ya Rab!

Belki bir baharda belki de kışta.

İMAN VE SALİH AMEL

İnsanı insan yapan kalbindeki imandır.
Kalbinde iman yoksa durma kendini kandır.

İmandır bu cihanda 'insan' yapan insanı.

Mutfakta yangın çıksa,
Tava'ndaki balık,
Tavan'daki kedi yanar.
Ta Van'daki kedi yanmaz.

Kışın,

İnsan yolcu, dünya da han.
Ne can bâki, ne de cihan.
Ebedi yurt ahirettir.
Ömür sadece imtihan.

Burada hiç kimse başıboş değil.
Dünyaya imtihan olmaya geldik.
Kimisi dertli de kimi hoş değil.
Dünyaya imtihan olmaya geldik.

Kimisi varlıkla, kimi yoklukla.