Dertler sardı başımı gidiyor ölüme
Belki ölüm değil de meçhul bir güne
Bu günlerde dertliyim yine
Etti beni deli divane
--
Bilmem neresine kandım neyine
Özledim Tanrıçam özledim seni
Bir dinsiz oldum sensiz hayatta
Bilirsin benim dinim aşk ve sevgi
Sensiz oldum dinsiz bir deli...
Nerde o zümrüt yeşili gözleri
İlk ben gördüm gözlerinin rengini
Ben koştum peşinden yollarda telaşlı
Sen şairlerin kaleminde şiir
Ve yalnızlığımda kalbimi yakan bir ateş
--
İlk sen girdin rüyalarıma
Ne acı şeymiş şu yalnızlık
İnsanı ölmüşten beter edermiş
Düşmüşüm şu gurbet ellere
Yalnızlık kaderimmiş neyleyeyim dostlar
Bir zamanlar dopdoluydu hayatım
Saatler farketmiyor benim için
Her dakikamda Sen varsın
Anılar bir nefes gibi içimde
Anmasam Azrail kapımı çalıyor!!!
----
Bak neler oluyor hayatta
Boşa ağlamış bunca yıldır gözler
Anlatamamış derdini yanaktan süzülen yaşlar
Ağlamayı bilememiş bu gözler
Bilseydi anlatırdı sevgisini
--
Boşa uyumamış bunca gün gözler
Sus söyleme bir şey söyleme artık
Sus söyleme her şey gereksiz artık
Bana düşen dönüp de gitmek
Sonunda elimde kalan bir avuç hüzün ve keder
Yeter, yeter söyleme, söyleme artık
Kelimeler kanatır yarayı
Güzel galiba demiştim arkadan gördüğümde seni
Yanınıza gelipte, yavaşça bana döndüğünde
Anlamadın ışığından gözlerimin kamaştığını
Nerden bilebilirdin ki “Afrodit” kadar güzel olduğunu!
Sonra masumca elimi uzattım tanışmak için
Hey gam ve keder kork benden
Bak yine gülüyor yüzüm
Kara kışın ortasında bıraktığın kalbim
Bir sevgi buldu ısınacak! ! !
Karlar altında donan umudum
Bir çocuk ağlıyor şimdi kalbimde
Yıpranmış bir mektup ve de
Eskimiş bir resim elinde
Kan birikmiş gözlerinde
--
Hep sevgisi varmış kalbinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!