Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

Sevgiyle nefret iki kardeştiler,
birbirlerini hiç beğenmezlerdi
bitmez kavgaları vardı.
bir gün ayrılmak zorunda kaldılar.
sevgi,onu hakedende kaldı.
nefretinse hala izi raslanamıyor.

Onun; beni sevmediğini
bildiğim halde;
hep içten ve gülümseyerek baktım gözlerine:
Sonradan anladım ki;
O hiç kimseyi sevemezmiş:
Ayrıcalığım olmadığına çok sevindim.

Ağır atsakta adımlarımızı,
yine de yordu dizlerimizi
yılların dik yokuşları,
eksik olmayan tasaları.

Daha zırhlanmamışken,

Ona duyacagin güveni,
Önce kalbin tastiklemeli.
Senin icin,
Ölüme yürürüm diyenler,
Gün gelirde,
Ölüme gidisini seyretmekten

Seytanin gözlerine bakmaktan,
Kendini alamiyorsun bu aralar
Tüm gücünle uzak dur
Kurtulur agir agir kacan ondan.
Kork yüksekten ucusundan ,
Ve,onun ates püsküren

Görmezden gelindiğini sananların,
tüm gözler üzerindedir aslında !
nerde yanlışlık varsa kuvvette orda gibi ,
gülecekmidir doğruların yüzü
sabrı zorladıkça ?

Gece serin gece güzel
gökyüzü mavi safir taşlı
oval devasa bir yüzük
yıldızlar süslenmiş yine
gözleri kamaştıran parlaklıklarıyla
görücüye çıkmışlar yalnızlara .

Şifa niyetine;
Peteğe bal dokuyan arılar;
Beslendikleri çiçeklerin hesabını vermezler.

19:09 11.11.2016

İnsanlar sığ görünen
aslında derin deredir :
dinleyip , anlamadan
paçaları ; sıvamamak gerek

Ne var ki
Bende sığdırırım,
Birkaç gülüş ardına gözyaşlarımı.
Ama öyle değil işte!
Gülerken ağladığın anlaşılıyor,
Öz gülmeyince...