Nür-ı Cemal Şiiri - Baki Ortak

Gece, omzuma siyah bir hırka gibi düştü
ay sustu,
yıldızlar bile adını fısıldamaya korktu.

Senin gözlerin geçti içimden
bir eski divan gibi;
sayfaları gül kokan,
kenarları hicranla mühürlü…

Gülşende bülbüller figânın söyler
Zülfün gecesinde mâh yüzün eyler
Cemâlin gönülde bin ateş boylar
Sana meyletmeyen kul olmaz olsun

Sâkî gibi sundun aşkın şarabın
Yaktı bağrım içre hicrin harabın
Lâl etmiş dilimi çeşmin hitâbın
Senden gayrı sevda gül olmaz olsun

Bir bülbül kondu yüreğime
sabaha kadar susturamadım.
Her ötüşünde
bir başka yerim senden yana kırıldı.

Mecnûn misâliyim çöllerde gezer
Bir lahza cemâlin cânıma yeter
Aşkınla tutuşmuş gönlümde seher
Sensiz doğan sabah gün olmaz olsun

Kirpiğin ok olmuş sinemde yâre
Düştüm aşk elinden âh ile zâre
Yüzün bir şem oldu karanlık târa
Nûrunu görmeyen göz olmaz olsun

Şimdi uzak şehirlerde
rüzgâr bile senden haber taşır bana.
Ben hâlâ
adını içimde çoğaltan bir yalnızlıkla
yaşıyorum.

Dîvâne gönlümde hicrânın yâdı
Dinmez yüreğimde aşkın feryâdı
Bir nefes vuslatın cânın murâdı
Hasret çekmeyene dert olmaz olsun

Çeşminde gizlenmiş bin türlü mânâ
Bend etti gönlümü o şîrin edâ
Aşkınla eridim döndüm ben nâra
Ateşsiz yanan da köz olmaz olsun

Gönlümün sarayı sensiz virâne
Ağlar gecelerim döndü figâne
Bir tebessümünle eriştim câna
Yüzün görmeyene yaz olmaz olsun

Rûhunla baharlar iner bağlara
Adın nakşolunmuş mahzun dağlara
Yandım yana yana sensiz çağlara
Sevdaya düşmeyen saz olmaz olsun

Lutfunla dirildi sinemde heves
Sensiz geçen anlar hep oldu kafes
Bir kez “gel” demene muhtacım herkes
Çağrın işitmeyen söz olmaz olsun

Ve ey sevgili…
Bir gün döner de bakarsan ardına
kül olmuş bir ömür görürsün;
ortasında hâlâ seni bekleyen
bir kalp kalmıştır yalnızca.

Dîdârın gönlümde eyledi otağ
Aşkınla tutuştu gönlümde çırağ
Kul Ortak söyler yâr sensin pınar bağ
Muhabbet bilmeyen kul olmaz olsun

Ve şimdi…
gecenin en sessiz yerinde
adını bıraktım rüzgâra.

Belki bir gül dalında açarsın yeniden,
belki bir bülbülün kırık sesinde dönersin bana.

Ama bil ki sevgili;
bu gönül,
senden sonra hiçbir mevsime tamam demedi.

Bir yanım hâlâ vuslat,
bir yanım hicran kokuyor…
ve içimde,
adı sen olan uzun bir yol
bitmeden sürüp gidiyor.

KUL ORTAK