Hayat bazen bir damla ile mutlu eder insanı bazende bir çıban
Gibi zehirler insanın gül kokulu kalbi sevgiye hasret kalmasın gönlün
Sana atılan bir sille yada fütürsuzca bir tokat sen yaşa kendinden
Sevgi kat sevgisiz yürek ve denizler nurla dolsun nazlı şefkatinden
Bazen bir merhabaya hasret kalsanda umutların bitti sansanda
Her sabah yeni bir hayattır hayata sevgiyle bakan yürekli insanda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta