Uzakları yurt edinirken, özlem fidanları dikeceğimi nereden bilebilirdim,
Özlemlerimi dar ağacına asıp yanlız kalacağımı diyarlarda
Hayallerimi çarmağa gerip, tek başıma ağlıyacağımı!
Düşüne bilirmiydim yetim değilken, bayramlarda yetim kalacağımı
Hülyalarımı yastık altına koyup, öylece deli gibi ağlıyacağımı
Uzaklar karın doyururmuş ama, yurt değilmiş insana
Dört duvarlar barınakmış ama dost değilmiş bana
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta