Normun Sessizliği Şiiri - Sabit Süreyya ...

Ahlaksızlık artık geceleri sevmiyor,
ışıkta yürüyor,
yüksek sesle konuşuyor,
kendinden emin.
Eskiden yüzünü saklayanlar
şimdi kürsü kuruyor kendine,
utanmayı bir zaaf,
susmayı suç sayıyorlar.

Pespayelik,
bir zamanlar eşiğinden utanılan kelimeydi;
şimdi vitrinde,
etiketinde “özgürlük” yazıyor.
Diline dolayan herkes
kendini cesur sanıyor,
oysa cesaret,
her istediğini yapmak değil,
her yapabildiğini yapmamaktır.

Bir çağın içindeyiz;
görgüsüzlük alkışlanıyor,
kabalık samimiyet sanılıyor,
edep eski bir kelime gibi
sözlüklerin tozlu raflarına kaldırılmış.
İncelik,
kimsenin vakti olmayan bir lüks artık.
Kalp kırmak hızlı,
özür dilemek yavaş geliyor.

Kalabalıklar suskun,
çürüme gürültülü.
Yanlış doğruya bağırıyor,
doğru utancından fısıldıyor.
Vicdan,
herkesin cebinde taşıdığı
ama kimsenin kullanmadığı
paslı bir anahtar gibi.

Bakıyorum da,
kimse elini taşın altına koymuyor;
taşın üstüne basıp yükselmek daha kolay.
Herkes konuşuyor,
ama kimse duymuyor.
Herkes görüyor,
ama kimse bakmıyor.

Merhamet,
“zayıflık” diye yaftalanmış.
Oysa zayıf olan,
acıya gözünü kapatandır.
Güç,
başkasını ezebilmekte değil,
ezmemeyi seçebilmekteydi
bir zamanlar.

Bu çağda susmak akıllılık,
itiraz etmek delilik sayılıyor.
Kötülük normalleşince
iyilik radikal bir eyleme dönüşüyor.
Ve en korkuncu da bu:
Kimse bu çürümeye
sesini yükseltmiyor,
çünkü yükselen her ses
yalnız kalıyor.

Ben yazıyorum işte,
yalnızlığın içinden.
Birilerinin duyması umuduyla değil,
duymayanların yüzüne
bir ayna tutmak için.
Belki biri bakar da
kendini görür diye.

Çünkü hâlâ inanıyorum:
Vicdan ölmez,
sadece derin bir uykuya dalar.
Ve bir gün,
bu gürültünün içinden
bir tek dürüst ses bile yükselse,
bütün bu sahte özgüven
bir anda susar.