Peş peşe gelen nöbetlerim oluyor,
Ruh sanki yanımdan dört nala ayrılıyor
Ama ben bir şekilde tutuyorum kuyruğundan
Ve dizginliyorum yara bere içinde
Sanki Azrail’in şuursuzluğunu görüyorum,
Çaresiz inlemelerimin sessizliğinde.
ama öyle acı ki insanının dayanabileceği bir şey değil...
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta