Tam demindeyken uykunun,
uyanıyorum, saat üç.
Ay bütün ihtişamıyla, ve
sözleşmiş bütün yıldızlar
hatırlatmak için seni bana.
Derin bir duygunun acısı,
tekrar kalbimde sızlar.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta