“Dünya” denen boşluğun içinde yürüyorsak
Yattığımız yatağa sahip çıkmamız niye
Yaşıyorsak bu ömrü, iyi kötü günlerle
Pişman olup geriye, dönüp bakmamız niye
Neden hırsımız neden, dünyada kalan var mı?
Göçüp gitti gidenler tek çöpü alan var mı?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta