Niyazi Sakar Şiirleri - Şair Niyazi Sakar

Ne emeklerle bu gün ortaya gelmiş bir can bir eser
Bir dakikada yok ettin şimdi yerinde yeller eser
Bu insanlığın çoğu değerleri yok eder, kökten keser
Günün ilk kurban işlemine içten siftah dediğin

Biri Ilgaz'da biri Ağrı'da dağlarda ayağım elim
Çıkarım hangisi yüksek her adımda bin ölüm
Ulaşıp koklayamam dağılır buram buram gülüm
Bu dağlara dayanamaz nice kuşlar nice sülün...

Olmasın cicili bicili çukulatalı reklamlar kaldırılsın medyadan
Nice yolsul var ekmek bile bulunmaz imkansız kurtuluş yok yaradan
Dua edip yalvardılar duysun kurtarsın diye ulu tanrı yaradan
Ne çare değişmedi yazısı beyaz olmadı kurtulmadı çukulata rengi karadan

Ne çikolata girer o küçük eve ne de pasta bulunmaz bir kuru ekmek

Tarih yirmi sekiz mart,yer deniz kıyısı Akdeniz
Hava bulut mu bulut yağmurla barışmış deniz
Grileşen deniz gökyüzüyle yüz göz olmuş
Gemiler çakılmış sanki tabloya, ufuk belirsiz dümdüz olmuş..

Neleri, nasıl götürür lastik, içi boş içi dolu hava
Ne uygarlıklar yaşandı sonradan kaydılar, hep hava civa
Balıklar yakalandı kızartılıp yendi hepsi boşaldı tava
Mezar içi de boş, dünya boş, dünya hava...

Bir masumun ekmeğiyle,hayatıyla oyna
İşi yok nasıl olsa Allah affeder boyuna
Nasıl adalet bu işine geldiği gibi
İşlem tamam şimdi kendin çal,kendin oyna...

Hiç birgün baktın mı mezarlığın enine boyuna

Bir yaşlı amca vardı, kendi halinde bizim mahallede
Saatçıydı mesleği Fazlıydı adı, gözleri hep röntgende
Emekliydi ayrıldı eşinden amacı zamparalık derdinde
Evlendi, torunu yaşında bir kız aldı parasıyla kendine...

Artık çağrılmadan gönülsüzce ilahi mahkemeye gel
Haydi savun kendini istersen ağla gözyaşın olsada sel
İşin işti hani fani Dünyada şimdi ayağını birbirine çel
Rulet, kumar, katillik,yuva dağıt, kandırma ver hesabını ver
Evetlerle kendine has terazinle gerçeği ortaya dök ser
Tamam dediğin adaletsizlikler ortaya çıkacak birer birer...

Söylediklerim biten bir anmış
Yazdıklarım ise bir meçhul zanmış
Girmiş tünemiş kurt bir ağaç içine
Bindiği dalı kesen cahile fark salmış

Emmiş yavaş yavaş ağacın özünü

Saat dokuzu aniden beş geçer
Bozulur sağlam dediğimiz tüm açılar
Kader durur, ummadığımız yerde bizi seçer
Başlar bitmez bitmeyen acılar...