Niyaz... Şiiri - Hasan Belek 2

Niyaz...

​Eğdim başımı varlığın sonsuz eşiğine,
Sussun artık ne varsa, kelam geri çekilsin.
Bir nefeslik sükûnet dolsun ruhun kadehine,
Gönül, o büyük sessizliğin önünde eğilsin.

​Ne dünü yanıma aldım, ne de yarın korkusunu,
Bıraktım tüm yükleri o kadim kapı önünde.

Duyuyorum şimdi o eşsiz huzurun kokusunu,
Aydınlık bir nehir gibi akıyor gönlümün yönünde.

​Ey gizliyi bilen, ey her şeye can veren,
Karanlık pusuları dağıt, ferahlat bu daralan sîneyi.

Ruhumun içindeki o saf kandili uyandıran Sensin,
Gösterme bize ne gölgeyi, ne de o kirli lekeyi.
​Yol bittiği yerde başlar, söz sustuğu yerde...

Arındım dünya kirinden, durdum huşû içinde.
Huzur dolsun her zerreye, kalksın aradaki perde,
Eriyelim o en büyük, o tek olan nurun içinde...

Hasan Belek
08 02 2026- Akçay