Nisyan Şiiri - Sadık Kocabaş

NİSYAN OLSUN
Kendi kuyusuna düşen bir körüm
Vebali sırtıma sardım gidiyom
Gördüğüm rüyayı hayra yormuyom
İhanet mührünü vurdum gidiyom

Gönül kalesini eyledim viran
Bulunmaz sinede bir dikiş tutan
Haram olsun artık bana bu vatan
Gurbetin kucağına vardım gidiyom

Gözümün ferini kendim söndürdüm
Baharın yüzünü kışa döndürdüm
Umut kuşlarını daldan indirdim
Kendi ellerimle kırdım gidiyom

Hangi lisan çözer bu ağır dili?
Estirdim ömrüme bir kara yeli
Kırıldı kanadım, büküldü beli
Gönül defterini dürdüm gidiyom

Adım anılmasın, sesim duyulmasın
Mezarım kazılsa, yerim bilinmesin
Attığım adımlar yoldan silinsin
İzimi toza mı kardım gidiyom?

Hangi su temizler bu kirli eli?
Sustu feryatlarım, koptu bam teli
Galemsiz şayir olmuş bir deli
Hesabı mahşere kurdum gidiyom