Nisan Şiiri - Onur Saydam

Dem’in yıkıldım ve yaratıldım,ben sen ‘le
Gay’b old-im gecemi gündüzle edenle
Gelen,hiçtir ve yandım hamken ben’imle
Sevda yana,yamalı bohçadır yâr-a yı bulam!

Serzenişler ,sual de şuurum eksiktir aşk’le
Yaz’ım dala’let le işkillenir içimde ki garib’le
Hâyali dermân-ı âşıkla bulamadı ama bir’se
O bulacak emânet - i kamilin beden’in de

Yorğun ve âlayı ,nefret-i keramet değilse
Âf dilesem,kabul eyler günah’ım teslimken
Rıza gösterir,yânan can’an-ın canını üflerken
Nefs,gönülde nûru yoktur sual’i var ama iç’de

Dile’mem ,na-mahkum dolanırım dışta ki bağla
Bat’ın da kalan,göremez aşk da ki sevgiyi
Devr’an-ı hayal,sultan-ı ayrılan kelam ile
Ben ki mîm-temâm erirken sarhoş’eylerim

Riy’a’m-ı bîdâr olan cevab-ı işitirken,
Yânan ,yâr-ı ile sevab nef’s le dinleyken
Görürüm sâhi !işte ordayım yine’len
Ki cavab-ı hicran iken,kâm ile kanan,

İnsan-i Kamil ;ebr-i nîsan…

——————Nîm-temâm Şâirler Sultânı