Nihat Malkoç Şiirleri - Şair Nihat Malkoç

YARINLARIMIZIN TEMİNATI ÇOK KIYMETLİ ÇOCUKLARIMIZ

M. NİHAT MALKOÇ

Hayatımızın öznesidir çocuklar. Onlar dünya bahçesinin gonca gülüdürler. Gülü olmayan bahçe ne kadar renksizse çocuk olmayan ev de o derece sönük bir viranedir. Onların sonu gelmeyen istek ve şikâyetlerinden bazen şikâyet etsek de onlarsız bir gün bile yapamayız. Hayatımıza renk ve ahenk katar onlar. Onların öfkesi camdaki buğu gibidir. Azıcık sıcaklık görünce yok olur gider yüreklerine sinen öfke ve alınganlık, gülümseme yayılır yüzlerine. Anne babalar olarak onların mutluluğu için çalışıp çabalıyoruz.
Yarınların yükünü çocuklarımızın omzuna yükleyeceğiz. Yakın bir gelecekte bugünkü makam ve mevkileri çocuklarımıza teslim edeceğiz. Günü gelince her şeyden elimizi eteğimizi çekeceğiz. Onlar emaneti alarak daha ileriye götürecekler şüphesiz. Vazifelerinde başarılı olmaları için çok donanımlı olmaları şarttır. Onlara o bilgi birikimini bugünden kazandırmalıyız. Körpe beyinlerini zehirli düşüncelerden uzak tutmalıyız. Onlara vatan ve millet sevgisi, saygı, hoşgörü, vefa, adalet ve doğruluk gibi hayatî kavramları aşılamalıyız.

Ege deyip de geçme, burda zeytinin hası
Umutları mayalar barışın coğrafyası
Kardeşlikten yanadır, kimseye atmaz tafra
Zeytin yerini alır, tebessüm eyler sofra
Şükre sebep sayarız zeytin tanelerini
Mutlu etmeye yeter fakir hanelerini

ölümsüz sevdaların harmanlandığı diyar
ahşabın saltanatı, gerdanlıktır evlerin
muhabbetin canfeza, sevgin yirmi dört ayar
yürekleri yandırır buhurdan alevlerin

şirin’in saçlarını tararsın yeşilırmak

Görülmedi böyle vahşet
Yeşil vatan cayır cayır!
Sanki cehennemî dehşet
Yeşil vatan cayır cayır!

Ormanlarımız yanıyor!

Sevgiyi çektiler nefret dar’ına
Öyle yaşın yaşın ağlar Yunus’um! ...
Gözyaşı mirastır dünden yarına
Viran olmuş şimdi bağlar Yunus’um! ...

Bir ömür yürüdün Hakk’ın peşinde

Dünyayı boşadım üç talak ile
Dergâh kapısına vardım Yunus’un
İçimi doldurdum yalnız Hakk ile
Aşkımı aşkına kardım Yunus’un…

Sevgiyi kalbime ışık eyledim

Bizimkisi kuru gürültü değil, ekmek kavgasıydı ey şehir! ...
Kavruk yüreğimin sancılarını toprağına gömdüm
Mızıka-yı Hümayun’la yolcu ettin civanlarını
Küflü kaldırımlarına bıraktım geç gelen yalancı baharı
O yağız delikanlılığımı elimden alsan da
Sevdim seni şehir, sana küsmedim

Yolunu gözlemekten yüreğim nasır tuttu
İntizar kor gibidir, bir an asır tuttu
Ben gönlüne talipken salaş barakalarda
Kimileri kâşane kimisi kasır tuttu

Yüreğine tutundum, her sözüne kandım ben
O mavi gözlerini bir okyanus sandım ben
Ayrılık ateşini her yürek taşıyamaz
Seher vakti ansızın gidişine yandım ben

Mal mülk, makam mutlu etmez
Yüreğin secdeye değsin
Başının değmesi yetmez
Yüreğin secdeye değsin

Sayılı gün çabuk geçer