Nihat Çelik Ben Buyum

BEN BUYUM…

BENİ TANIMAK İSTEYENE İLHAM OLSUN
Ben anne ve babamın yanında büyüdüm.
Ama hayatım boyunca onların şefkatine ve maddi imkânlarına yaslanarak değil, kendi ayaklarımın üzerinde durarak yaşamayı ve mücadele etmeyi öğrendim.

Ben hayatın her kademesinden geçtim.
Kibrit çöpüyle kuyu vurdum, dişimle tırnağımla mücadele ettim.
Elimde imkân azdı ama umudum çoktu.
Yolum zordu ama inancım güçlüydü.
Çünkü ben şunu öğrendim:
İnsanın elinde hiçbir şey olmayabilir; ama Allah’a inancı, yüreğinde cesareti ve alın teri varsa yeniden başlayacak gücü mutlaka vardır.

Ben istedikçe verenin Allah olduğuna inandım.
Ben çabaladıkça Rabbim elimi hiç boş çevirmedi.
Hayatımın en zor günlerinde, varlıklı olmayan ama Allah dostu olan merhum Abdülhamit amcam, samimiyeti, duası ve güzel gönlüyle yanımda durdu.
Onun bana verdiği manevi desteği ve duasını hayatım boyunca unutmadım.
Onu her zaman saygıyla, minnetle ve rahmetle andım.

Ben; beni seven eş, dost ve akrabalarımın, Türkiye’nin dört bir yanındaki gönül dostlarımın ve destekçilerimin bana duyduğu samimi güveni boşa çıkarmamak için, Allah’tan aldığım güç ve dostlarımdan gördüğüm destekle elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım.

Bundan sonra da aynı inançla mücadele etmeye devam edeceğim.
Çünkü benim mücadelem bir makamı koruma mücadelesi değil; bana güvenen insanların güvenine layık olma mücadelesidir.

Fakat bu haklı mücadelem ve onurlu duruşum sırasında, attığım her doğru adımda önüme taş koymak isteyenlerle de karşılaştım.
Kendi hayatında bir değer ortaya koyamamış, başkasının emeğini gölgelemeyi marifet sanan insanların tek gayesinin kuyumu kazmak ve üzerime çamur atmak olduğu zamanlar oldu.

Ama ben şunu öğrendim:
Bana atılan her taş, yoluma döşenen yeni bir basamak oldu.
Üzerime atılan her çamur, daha temiz yürümek için bana bir sebep verdi.
Ben bu insanlara karşı kin beslemedim.
Yaşadıklarım beni küçültmedi; daha sabırlı,
daha güçlü ve daha kararlı bir insan yaptı.

Ben ticarete başladığımda, çekimi ve senedimi günü geldiğinde ödeyebilmek için Allah’tan yardım diledim.
Çok şükür Rabbim beni mahcup etmedi.
Bütün çek ve senetlerimi günü gelmeden ödedim.
Çünkü ben borcuna sadakati, alın terine saygıyı ve helal kazancı hayatımın temel taşlarından biri olarak gördüm.

Ben birçok dernek, birlik ve kooperatifin başkanlığına milletimizin ve delegelerimizin teveccühüyle seçildim.
Beni seçenlere karşı Allah beni mahcup etmesin diye dua ettim.
Görev yaptığım her yerde emaneti hakkıyla taşımaya, bana duyulan güvene layık olmaya çalıştım.

Ben kime güvendiysem, kime sırrımı verdiysem, fırsatını bulduğunda o sırrımla beni vurmaya çalışanları da gördüm.
Ben kime iyilik ettiysem, karşılığında kötülük gördüğüm zamanlar da oldu.
Ama iyilik yapmaktan vazgeçmedim.
Çünkü ben iyiliğin karşılığını insandan değil, Allah’tan bekledim.

Ben kime yol gösterdiysem, günü geldiğinde benim yolumu kesmeye çalışanları da gördüm.
Ama hiçbirinin beni yolumdan döndürmesine izin vermedim.
Çünkü benim yürüdüğüm yol, insanların alkışına göre değil, inandığım doğrulara göre şekillendi.
Ben kul hakkının ne olduğunu bilirim.
Kul hakkına girmemek için hayatım boyunca hassasiyet gösterdim.
Ben liyakatten yanayım.
Bir görevin ehline verilmesini, emanete sahip çıkılmasını savundum.

Ben hırsızlığı, rüşveti, yolsuzluğu ve haram kazancı kendime asla yol edinmedim.
Benim için makam geçicidir, mal geçicidir, şöhret geçicidir.
Geride kalacak olan insanın adı, itibarı ve vicdanıdır.

Ben insan sevgisinden, kardeşlikten, dostluktan ve insanca yaşamaktan yanayım.
Ben Allah’ın bana hediye ettiği hayatı, hiç kimseye zarar vermeden, alnım açık, başım dik ve vicdanım rahat bir şekilde yaşamaya çalışan biriyim.

Ben maddiyatın kulu ve kölesi olmadım.
Malın da makamın da insanın gerçek değerini belirlemediğine inandım.
Çünkü insanın gerçek zenginliği cebindekiler değil, gönlündekilerdir.
Ben eşimi, dostumu, akrabamı ve insanları sevmekten yanayım.

Ben yalan ve dolandan anlamam.
Doğru bildiğimi söylemekten çekinmem.
Bazen doğruyu söylemenin bedeli olduğunu da gördüm.
Ama bedeli ne olursa olsun doğruluktan vazgeçmenin, insanın kendisine verebileceği en büyük zarar olduğuna inandım.

Ben onurlu olmaktan yanayım.
Çünkü insanın geride bırakacağı en büyük mirasın temiz bir isim, güzel bir hatıra ve insanların gönlünde bırakacağı güzel bir iz olduğuna inanırım.

Ben bencil, kibirli, egoist ve yalnızca kendisini düşünen insanlardan hep uzak durmaya çalıştım.
Ben bana bir adım gelene iki adım gitmeyi tercih ettim.
Çünkü gönül kazanmanın, insan kaybetmekten daha zor; kazanılmış bir gönlü korumanın ise daha büyük bir sorumluluk olduğuna inandım.

Ben Allah’ımla benim arama girmeye çalışanlardan uzak durdum.
Rabbimle aramdaki bağın; her makamdan, her insandan ve her güçten üstün olduğunu bildim.
Ben hiçbir haksız işe, hiçbir yanlış girişime makamımı ve görevimi alet etmedim.

Ben azla kanaat etmeyi, elimde ne varsa onunla yetinmeyi ve alın teriyle kazanmanın huzurunu öğrendim.
Ben dost olarak gördüğüm her insanın, pazara kadar değil mezara kadar arkasında durmaya çalıştım.

Ben devletime, bayrağıma, milletime ve Cumhuriyetimizin temel değerlerine saygı duydum.
Devletimize hizmet etmiş, geçmişten bugüne görev yapmış bütün devlet büyüklerine saygı duydum.
Bugün ülkemize hizmet eden insanların da emeklerine saygı göstermeyi bir vatandaşlık ve vefa borcu bildim.

Ben kırıldım ama kin tutmadım.
Yoruldum ama vazgeçmedim.
Kaybettim ama yeniden ayağa kalkmasını bildim.
Düştüğümde kimsenin elini beklemedim;
önce Rabbime sığındım, sonra dizlerimin üzerine kalktım ve yeniden yürüdüm.

Ben bugünlere kimsenin lütfuyla gelmedim.
Allah’ın yardımıyla, alın terimle, sabrımla, mücadelemle ve milletimizin teveccühüyle bugünlere geldim.
Kimse bana hazır bir yol vermedi.
Ben kendi yolumu, attığım adımlarla açmaya çalıştım.

Bugün geriye dönüp hayatıma baktığımda, yaşadığım bütün zorlukların beni ben yaptığını görüyorum.
İyi ki mücadele etmişim.
İyi ki doğruluktan vazgeçmemişim.
İyi ki Rabbime sığınmışım.
İyi ki bazı kapılar yüzüme kapanmış.
Çünkü bazı kapıların kapanması, insanı kendi yolunu bulmaya mecbur ediyor.

Ben hayatımdaki hiçbir zorluğu boşuna yaşanmış kabul etmiyorum.
Her acı bana bir şey öğretti, her kayıp beni biraz daha olgunlaştırdı, her ihanet bana insanı tanımayı öğretti.
Ben kimseye kendimi ispat etmek için yaşamadım.

Ben, yaşadığım hayatın hesabını önce kendi vicdanımda, sonra Rabbimin huzurunda verebilmek için yaşadım.
Ben buyum işte…

Ne yaşadıysam yaşadım.
Kim ne yaptıysa yaptı.
Kim beni yarı yolda bıraktıysa bıraktı.
Kim arkamdan konuştuysa konuştu.
Kim önüme taş koyduysa koydu.
Ben yine de yoluma devam ettim.
Çünkü benim gücüm, beni sevenlerin sayısından değil; inandığım davanın haklılığından, Rabbime olan inancımdan ve vicdanımın huzurundan gelir.

Ben bugün de aynı yerdeyim:
Alnım açık, başım dik, gönlüm rahat.
Çünkü benim hesabım insanlarla değil, Rabbimledir.
Ve ben bir gün Rabbimin huzuruna vardığımda; arkamda bıraktığım makamları, kazandığım paraları veya insanların alkışlarını değil,
kimseye haksızlık etmeden, kul hakkına girmeden, elimden geldiğince doğru ve onurlu yaşamış olmanın huzurunu taşımak istiyorum.

Rabbimin dergâhına bu düşünceyle, bu inançla ve bu vicdanla gidebilmenin huzurunu taşıyorum.
Çünkü insan bu dünyadan giderken yanında malını, makamını ve şöhretini götüremez.
Götürebileceği tek şey, nasıl yaşadığıdır.
Ve ben nasıl yaşadığımı biliyorum.
BEN BUYUM…

Beni tanımak isteyene, hayatımın özeti olsun.
Beni anlamak isteyene, mücadelem ilham olsun.
Beni değerlendirmek isteyene, sözlerimden önce yaşadıklarıma baksın.
Ben buyum. Allah beni bildiği gibi bilsin
Gerisi insanlara kalmış

Nihat ÇELİK
TÜRKYED Genel Başkanı
Ankara – 17 Ağustos 2026