Nihali Gölgenin Sesi

Güneş yatarken dallara,
Gölge uzadıkça uzadı...
Ve ben, Nihal’de derinleştim.

Sen, isminin sessiz harflerinde
Bir gizem taşırsın.
Nihal’sin ya,
Bir nehrin özü,
Ruhun kıvrımlarında akan.

Seni düşündükçe
Mistik bir sahile vururum,
Varlığınla yıkanır,
Yokluğunla yanarım.

Nihal… Sen
Bir tasavvufun sabahısın,
Metafizik bir duanın
İçli hecesi.

Tenimde gezerken hayalin,
Ateşle su arasında
Bir ince zar gibisin.
Dokunuşunla eriyen mum,
Alevinde titreyen pervaneyim.

Seninle her an
Bir sırdır soluk almak:
Aşkın metafizik haritasında
Kaybolup bulunmak.

Gölge uzadı, dallardan taştı,
Ve ben Nihal’de
Bir daha, bir daha
Derinleştim...