Nihal'im İki Beden Bir Libasız

Nihal’in saç telinde bir ışık belirdi,
Ak değil, ayın ilk yarısıydı, billurdan.
Sen buldun onu, parmağınla dokundun,
Gülümsedin: “Zaman, işte, üzerimize giydiğimiz
Bir şal…” dedin, “Tanrı aşkına, ne sıcak!”

Sonra her ağrı, bir gizli mühür oldu bedende,
Bir âyin müziği gibi yankılandı kemiklerde.
Beraber soluduğumuz anlardan kaldı,
Nefes nefese, ter içinde, kutsal bir ter.
Zaman dediğin, tenimize değen bir kumaş,
İki beden, bir kıyafet.

Bu yolculukta her beyaz, bir dervişin izi,
Her çizgi, sırra açılan bir yarık.
Senin gözbebeklerimde yansıyan ben,
Aynada suretimden taşan sen.
Aşk, bu saatlerin raylarında yürümek değil mi?
Saniyelerin içinden geçen bir nehir olmak.

Ve dokunuş… Dokunuş ki,
Mistik bir harfin okunması gibi,
Sessiz, derinden, titreşimle.
Avuçlarımızda bir sema başlar,
Parmak uçlarımızda yanar mumlar.
Tenimiz, iki kandil,
Aynı mihrapta ışığı bölüşür.

Ey zaman, sen bizim en yakın libasımızsın!
Üzerimizde en zarif, en eski, en tutkulu…
Nihal, adın bir nağme oldu bu aynada,
Her ak saçta bir âyet, her ağrıda bir zikir.
Bu yol, sırlarla dolu, karanlık değil,
İçimizde yıldızların tozu…

Beraber giyindikçe seni, ey an,
Kumaşın her lifinde bir “O” var.
Aşk, bu giysinin altındaki sıcaklık,
İki ruhun aynı nefeste eriyişi.
Ölümsüz değiliz, belki,
Ama bu giysi hiç eskimiyor.