Arif Şair Şiirleri - Şair Arif Şair

O yapraklar bende vuku bulduğu an kıyam ettim.
Kıyametim sandım penisimi ilk defa gördüğümde.
Çünkü bazı günahların rasyonel izahları yoktur, sevgilim.
Çok çirkindim ben, başkalarının gözleriyle kendimi gördüğümde.
“Atı kırbaçlamasınlar…”

Sabihi olduğum her şey
yalnızca rüyalarım;
borçlu olduğum şair
tükenmek bilmez gecelerim.

Bendeniz, sırtımda evrenleri taşırım;

Ey âlemlerin Rabbi.
...Ben çok seviyorum seni.
Ama bir türlü açılamıyorum.
Aklıma geldiğin zaman daralıyor göğsüm,
Nefessiz kalıyorum.

Padişahımın sırtımda biriktirdiği hançerler
Mürekkebim olur kınımda saklı kanıma
Hatib'in hiyânetine giden mavzerler
Ali gölgesi vurdurur yanıma
Takkem nefsime tank edip ezer
Öldürtür beni, canıma yandığın canına

Yahudilerin inşa ettiği bu gemide var olmaya çabalıyorum.
Çok korkuyorum, öldüğümde beni de unuturlar diye.
Şiir yazıyorum; ama okunmayan şiir şiir değildir düşüncesi vuku buluyor bende.
Sanırım toprak olacağım, Rabbime döneceğim… ne kadar istemesem de.

İstediklerimle hakikati koyduğumda kutsal bir teraziye,

Romantik bir dindar olduğu hakkında
Kesin ön yargılar beslediğim o kadın
Bana "Kesinlikle din rasyoneldir!", dedi.
~
Mantık dediğimiz katana ile
İman dediğimiz akarsuyu

İsa peygambere sordular:
"Bize öyle bir şey söyle ki, onunla cennete girelim..."
​~
​Ben, sonsuz bir yola çıkıyorum sevgilim;
Yanımda şeyhim, kardeşim ve hatta İsa var.
Hasretinden yanmayayım diye cebimde duruyor gözlerin;