Neyimiz Kaldı Şiiri - Sadık Kocabaş

Neyimiz Kaldı
Mademki haberin ulaştı bize,
Geç otur gönlüme, közümüz kaldı.
Sitemin sığmıyor artık bu söze,
Alnımıza yazılan yazımız kaldı.

Cümle alem derin uykuya daldı,
Nöbetin yükü bu canıma kaldı.
Göklerin ışığı benden ne çaldı?
Karanlık gecede sızımız kaldı.

Güzeller içinde eşin bulunmaz,
Bu derin yaraya çare kılınmaz.
Sensiz şu hayatın tadı alınmaz,
Tükendi baharımız, güzümüz kaldı.

Bazen bir tebessüm, bazen hıçkırık,
Gönül sarayımız harabe, yıkık.
Umutlar tükendi, kanatlar kırık,
Uzağı yakın eden izimiz kaldı.

Gözümden dökülen sele bak hele,
Kapıldık gidiyoruz hırçın bir yele.
Dertli dertli vurduk mızrabı tele,
Kırık sazımızda avazımız kaldı.

Dünya dedikleri bir kör kuyuymuş,
İnsan bu deryada bir damla suymuş.
Hakk'ın adaleti meğerse buymuş,
Kalemsiz Şair le özümüz kaldı.