Neyi nerede ararsın?

Şehadet mi acıtır insanı,
Yoksa acıklı bir ölüm mü?
Vadesi dolduysa kulun;
Kime gerek para, mal, mülk.

Ruhun ilahi senden iman bekler,
Secdede samimiyeti bekler.
O ruh ki dünyayı deler,
Zalim insan neler neler dener.

Ne içindi diye ağlarsın sonunda,
Belkide bahanelere bel bağlarsın.
Kıssadan hisse çıkarmak zor mudur;
Kolaysa, neden vazifeni yapmazsın?

Ahirette gözler konuşur,
Yaş akmaz gözden.
Yalanların akar belki de,
Korku hissedilir inim inim.

Tövbe etsen ne fayda,
Dünya neye yarar huzurda?
Belkide sıratın en ucunda,
Peygamber'den şefaat beklersin.

Ölü bekler sabah olmasını,
Hisler temenni eder yalan olmasını.
Belkide yıldızların buluşmasını,
Ahirete gelince ne anlamı var?

Korksan da fayda etmez,
Kusurların gelir gözlerine.
Hayatın dünya olmadığını kavrarsın,
Acı bir idrak'a tabi olup ağlarsın.

O an şefat isteğin başlar derinden,
Ellerini açarsın semaya yerinden.
Çaresiz hissedersin,
Resul'den beklersin son umudunu.

Resul sana demişti,
Ahireti kelamı etmişti.
Birde örnek al demişti;
Pişman hisset, ey nefis!

Allâh'ın karşında korku ile titrersin;
Belki acı, belki de kederlisin;
Ya Allâh, o nelere kadirdir.
Nefise uymaktan korkarım.