İzmir bahçe sen çiçeksin
Hayat rüya sen gerçeksin
Sen Tanrı’nın insan diye
Yarattığı bir Meleksin
O gülüşün mutluluktur
Yanlız seni aradım
Dolaştığım her yerde
Ne ismin var ne kokun
Bu koskoca şehirde
Sokaklar sanki viran
Ben sana sevdalı, sen bana aşık
Bu duygunun adı, Cennet bahçesi
Çevir sayfaları yazmaz, ayrılık
Bu kitabın adı Cennet bahçesi
Görenler yaşımdan büyük sanıyor
Asırlık çınarı herkes tanıyor
Bilmezler Felekle davam sürüyor
Bir kaderden birde senden çok çektim
Gönlümde yaram var kabuk bağlamaz
Bazen anılara dalar gözlerim
Dalarda geriye dönmeyi bilmez
Her kulun yazılmış bir Kaderi var
Bu benim Kaderim gülmeyi bilmez
Kendimi bin kere yere vursamda
Bir nefesten birde senden geçemem
Bir bahtımı birde seni silemem
Başkasına goncam gülüm diyemem
Dün böyleydi bu hep böyle olacak
Bir sen varsın yokki senden başkası
Zemzem suyla yıkansanda
Kabeye yüzün vursan da
Secdede anlın yansada
Değişmezsen hepsi boştur
Ağlamaktan kör olsanda
İsmini anınca dilim tutulur
Bendeki bu telaş heyecan niye
Seni özleyince damarım kurur
O anda soğuktan titrerim niye
Bir seni görünce dizlerim titrer
Beynimden vuruldum tek bir sözünle
Yollar ağlıyordu gittiğim için
Yokluğun dar geldi seven gönlüme
Dualarım seni unutmak için
Bir duvar ördün ki yıldızlar şaştı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!