Nevruz, Bir Diriliş Çağrısı

Közde saklı bir çağrı var bugün,
Toprak uyanır, yeni bir diriliş o gün.
Nevruz çiçeği süsler kadim memleketi,
Doğa uyanır uykudan, diriltir yeniden milleti.

Bir çiçek açar, müjdeler uyanışı,
Nevruz yalnız çiçek değildir,
Bir medeniyetin uykudan kalkışı,
Uyanış ki ruhun kendine gelişi.

Demir dağları eriten nefes,
Bir diriliş “yeni gün”dür, yeni bir ses.
Ergenekon’dan yürür hatıra,
Külünden doğar umut yarına.

Demir dağlar mı?
Eritiriz!
Zincirler mi?
Kırarız!
Çünkü biz külden doğmayı bilen bir hatırayız.

Biz
Soğuğu iliklerimizde taşıyan çocuklar,
Karanlığı omuzlayan analar,
Direndik, karanlık aydınlığa yenildi,
Müjdeler işte geldi bahar Nevruz yeşerdi.

Bahar dokunur yorgun dallara,
Kuşlar sevinçle konar yollara.
Yeşil bir dua yükselir yerden,
“Ba’sü ba’de’l-mevt”i hatırlatır yeniden.

Ateşten atlar kardeşlik eli,
Sönsün kin, bitsin gündüz gecenin kiri.
Barış, bir ırmak gibi aksın, çağlasın,
Gönülden insanı insana bağlasın.

Ey Nevruz! Sen yalnız mevsim değilsin,
Bir milletin kalbinde ateşsin.
Geçmişten yarına kurulan köprü,
Yıkmadan basamak basamak yürü.

Bugün birliğin, yarın umudun,
Ateşle yazılmış kadim yurdun.
Yansın yürekler hakikat diye,
Nevruz, diriliş… insanlık diye.

Ey kalbini yitiren insan,
Toprağa eğil, düşün; sır buradan.
Tohum gibi sabret, zamanı gelir,
Diriliş yavaş yavaş kalbini evirir.

Nevruz…
Bir gün değil, bir işarettir,
Ruhta inkılap, prangaları kırmaktır,
Ötelerden bir çağrı:
Ölmeden önce dirilmektir.
(E.B/2026)