Nevruz Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Bir rüzgarın içinden geçiyor akşam
Gökyüzü ince bir nisan perdesi
Yavaşça soluklanan bir güzellik büyüyor dallarda
Toprakta ağır ağır yeşilin her tonuna kavuşma
Uzaklarda çözülüyor bulutların düğümü
Ve bahar
İçten içe kanatlanan
Bir umut gibi yayılıyor

İşte budur Nevruz:
Türk’ün kadim bahar bayramı,
Toprağın, göğün, yeşilin düğünü.
Her dalda tomurcuk, her tende bir uyanış —
Bu ne ilk ne son bahar,
Bu sonsuzluktan gelen bir başlangıç.
Ergenekon’dan çıkan güneş gibi,
Demirden dağı eriten bir hatıra.
Ve her Nevruz’da yeniden doğan
O eski, o yorgun, o güzel Türk yurdu.