NEVROTİK ADAM
Gittikçe Nevrotik bir kişiliğe bürünüyorum.
Önümde beni nelerin beklediğini bilmediğim uzun mu kısa mi yokuşlu bir yol,
Etrafım tuzaklı, göğsümde çelikten bir iman!
Beni yaşatan çocukların ölmediği bir dünyadır.
Mazot için bilmem ozon için bilemem
Birleşmiş milletlerde toplanan kansızlar için öldürülen çocuklar için
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta