Güvendiğim dağlarda karlar hüküm sürüyor,
Düşlerim, hayallerim her geçen gün eriyor,
Bu ne kademsizliktir, bu nasıl bir talihtir,
Dalındaki goncaya bir el atsam kuruyor
Bütün dost bildiklerim tek tek bıraktı gitti,
Yardan sevgi beklerken, bir daha yaktı gitti
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta