Neşet Ertaş'ım Şiiri - Yavuz Değirmenci

Babası Muharrem, annesi Döne
Çiçekdağ’da doğdu Neşet Ertaş’ım
Elinde bağlama çaldı her yöne
Haykıran bir sazdı Neşet Ertaş’ım

Muharrem ustaydı, Neşet çırağı
Sazın perdesiydi, gönül durağı
Zahide’si yaktı kalpte çerağı
Yüreklerde közdü Neşet Ertaş’ım

Sofrada ekmek yok, aç uyuyorken
Babasına bakıp gam duyuyorken
Düğünlerde zil takıp oynuyorken
Kaderine kızdı Neşet Ertaş’ım

Onunla dinlendi Avşar bozlağı,
Onunla şenlendi bozkır otağı
Onunla ünlendi şu Gönül Dağı
Sevda dolu sözdü Neşet Ertaş’ım

Çalıp çığırırken gülerdi yüzü
Bozlakla koyardı yüreğe közü,
Bozkırın mızrabı, sevdalı sözü
Türkülere yazdı Neşet Ertaş’ım

Misketin ardına halay bağladı
Telleri inletip ciğer dağladı
Kalktı göç eyledi cihan ağladı
Kalpten kalbe sızdı Neşet Ertaş’ım

Yıllar yılı kovaladı durmadan
Azrail yanaştı haber vermeden.
Daha henüz yetmiş beşe girmeden
Ölümüyle üzdü Neşet Ertaş’ım

DEĞİRMENCİ söyler gönül dağını
Kesik çayır ile, Niğde bağını,
Yaz’ı kışa dönen, mevsim çağını
Leylasına çizdi Neşet Ertaş’ım