Kalbimle ruhum arasında sıkışıp kaldım,
Acılarla, sanrılarla örülü dünyamda dağıldım.
Gel… çek çıkar beni bu karanlık lanetten,
Her köşede seni arıyorum, neredesin gerçekten?
Nice savaşlardan çıktım, adını fısıldayarak,
Bir umut “gelirsin” dedim, içime inanarak.
Sen olsaydın, belki düzelirdi her şey,
Ne olur… bir kez daha dön, bitmesin bu hikâye.
Ben yok olurken sen huzur bulacak mısın?
Gerçekten gözlerimin içine bakıp susacak mısın?
Sana demiştim ya en başta: kurtar beni bu lanetten…
Meğer lanetim senmişsin; ben, sana kör bir cennetten.
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 11:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!