Küçük olan her şey seninle büyüyordu
Sarıp sarmalayışın yok muydu
Yetmez denen her şey yetiyordu
Gönlümün süsü evimin bereketiydin
Seninle zenginleşiyor yokluğunla fakirleşiyordum
Artık yoksun ya sanma ki yaşıyorum
En acısı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta