Çocuk ruhumun o haylaz çoskusunu istiyorum. Öyle yoruldum ki sen olgunsun sen güçlüsün demelerinden. Yüreğimde yaprak kımıldamıyor, aynalarda solgun bezgin bir ben, kafam dağınık olunca hiçbir şeyi toparlayamıyorum. Bedenden çok beynimin yorgunluğu var. Yüreğim bu hüzün gelgitinden mağdur, bir yerlere sıkışmış küçük kız çocuğu var içimde. Yaşama sevincim benim nerdesin? Nerde...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta