Nerden Bilecektim Anne Şiiri - Kenan Güç

Nerden bilecektim anne bir kuşun kanadında bağlanmış hayatımın çırpınışlarını,
Dost bildiklerimin ayağımdan çarmıha asışlarını nerden bilecektim,
Ben herkesi kendim gibi sandım, yüreğimi açık bıraktım rüzgâra,
Meğer en sert fırtına insanın içinden koparmış kanatlarını,
Bir sel gibi sürüklenirken hayallerim, tutacak dal aradım,
Ama en çok sarıldıklarım itti beni uçurumlara, nerden bilecektim anne…

Nerden bilecektim anne, gülüşlerin ardına saklanan ihaneti,
Bir lokma sevgi diye uzattığım ellerin boşlukta kalacağını,
Ben yüreğimi paylaştıkça çoğalır sandım insanlık,
Meğer eksiliyormuş insan, verdikçe kendinden,
Her vedada biraz daha gömülmüşüm kendi karanlığıma,
Ve her “dost” dediğim aslında biraz daha öldürmüş beni…

Nerden bilecektim anne, gecelerin bu kadar uzun süreceğini,
Bir insanın içinde bu kadar çok yalnızlık barınacağını,
Kalabalıklar içinde kaybolan sesimi kimse duymayacak sandım,
Ama en acısı, duyanların da susmasıymış,
Bir çığlık oldum içimde, yankım bile terk etti beni,
Sessizlik bile ağır geldi yüreğime, nerden bilecektim…

Nerden bilecektim anne, umutların da kırılabildiğini,
Bir çocuğun düşleri gibi paramparça olacağını geleceğin,
Ben gökyüzüne bakınca hep mavi sanırdım hayatı,
Meğer griymiş insanın kaderi çoğu zaman,
Bir yıldız tutayım derken karanlığa bulanmış ellerim,
Ve ben hâlâ ışık arayan bir gölgeye dönmüşüm…

Nerden bilecektim anne, insanın en çok kendine yabancılaştığını,
Aynaya baktığında bile tanımadığını gözlerindeki hüznü,
Ben güçlü olmayı öğrendim sandım her düştüğümde,
Meğer sadece susmayı öğrenmişim,
İçimde kopan fırtınaları kimse görmesin diye gülmüşüm,
Ve her gülüşümde biraz daha yıkılmışım aslında…

Nerden bilecektim anne, bu kadar erken yorulacağımı,
Hayatın omuzlarıma bu kadar ağır yükleneceğini,
Ben sadece sevmek istemiştim, bu kadar basit,
Ama sevmek bile bir savaşmış meğer bu dünyada,
Şimdi dizlerimin üstünde bir ömür taşıyorum sessizce,
Ve sana sığınıyorum anne… çünkü başka kimsem kalmadı…