İnsanda, toprakta görünmüyor, etraf tenha ve sükûn.
Çağırmıyor öteden bizi gökler ve ebedi sevinçler.
Mevsimler geçer, neyimiz varsa alıp götürür birer birer.
Ateş yakıyor bile bile canımızın içinde, biri.
Merhamet ne gezer, yolunu şaşırmıştı nehir.
Yatağına dönmez, gayreti yok ulaşmak istemez.
Oysaki deniz ve mavisi can verirdi, eskisi.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta