Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tuhaflık ne kadar doğal duruyor Nevzat Özkan şiirlerinde..
Durup dururken.
Beklerken.
Havası çalınan yerde.
En iyisi.
Dinlence. Şiirin törpülediği yerlerde.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta