Bu dünya zalimlere hoş ve de bucaksız.
Mezbur yetimlere boş hemde kucaksız.
Ve ocaksız çadırlar; kandilsiz geceler,
Bu kanlı kalemle dizginlenmiyor heceler!
Heceler... bu yaşta dertleri gereken.
Kim kelam sarfedebilir efradları ölüyken!
Kim kalem tutar, kılıçtan kör iken;
Kim ekin eker, biçen kendi değilken.
Ve kim vazgeçer kendi özgürlüğünden,
Hangi göz vazgeçer ölenleri gördüğünden?
İnsanlık hep ferahtan yana, hep düğünden,
Nefretliyim insin bu şerefsiz körlüğünden!
Kayıt Tarihi : 31.08.2026 18:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Zalimin zulmünü anlatma sorumluluğu üstümden kalksındı niyetim.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!