Biliyor musunuz? Artık anladım,
İnsanların yaşamasının sırrını.
Sevgi, hoşgörü ve şefkat var içinde,
Birazcık da nefret.
Ama kirli kana gereksinim gibi,
Çamurun varlığı gibi bir şey nefret
O olmazsa eğer;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
