Nefes alıp, Nefes Harcamak

Uyuyorum
Felak, Nas… Gitmiyor kulağımdan telefonun sesi.
Birazdan kapıyı kırıp içeri girecek gibi, aranıyor alacaklılar.
İki senedir aramadığım amcam geliyor aklıma, rahmetli.
Ne zaman sıkışsam, sıkıştığı yerden himmet ederdi.
Şimdi yok yüzüm; bir Fatiha gönül alsın.
Bol sıfırlı çekler için ayakkabı boyuyorum; devlet gibi adamların topukları dizimde.
Sevmezlerse monarşiden bir tekme atıyorlar.
Topkapı surlarından, Fatih’in atının ayak bastığı yeri öpüyorum.
-Uyanıyorum.
Bu kuş cıvıltıları mı sebepti kâbuslara?
Eşim uyanmış; sabah selamlığı, ekmeğin kokusu.
“Babacığım” diyen oğlumun kolları, kollarımda.
Gün bize sabahtan bırakıyor tebessümü.
El elden üstün, üstüne gözlerin üstümde; göz aydın.

Uyumuşum
Zaman çıkmış kurma kolundan,
Bir kovanda, zevatın mededi;
Umuyor gibi, uyuyor adanmışlara umutsuzca.
Edebiyat parçalanıyor, dudaklarında.
Şivemden bulup beni, yıkacak köyümü.
Sessizce bükülüp abdesti alıyorum bizim dereden;
Çocukluğum boğulurken akıntıda.
“Kırma kolunu,” bırakıyor yelkovan.
-Uyanıyorum.
Ütülenmiş elbisem askıda,
Yolculuğa hazırlanmış ahali.
Anne baba günü gibi gün,
Evladımın gözünde.
Her gün pazar aslında.

Uyanmalıyım
En zor anımda yetişti, karabasanlar.
Kımıldasam, dua gibi çözülecek karanlık.
Tekbir'e sebep şu vakitte; sonra aklıma düşse
Şu akıldan çıkmayanlar…
Toparlayıp geceyi yaksam sabahı sigarayla.
Kırkından sonra tevafuk, yetiştim kendime.
Hatırlayanların hiçbirini hatırlamadan, dürtüyorum düşümü.
Her yıldan kalkıp katlanıyorum geçmişe serdiklerime.
Sesleniyor gelen, kravatı boğuk hırıltılı sesiyle.
Fatih’i tanıyanlar açıyor kefeni.
Sorduklarını yazmak için mi beyazlara?
Meraklı kalabalık ve sirenler içinde karanlık.
-Uyanıyorum.
Bir sırat var, sırat içinde sırat.
Sevdiğim, sevmediğim herkes yanımda.
Bu ne tanımamazlık, bu ne kargaşa.
Ürperiyorum.

“Tükenir kalem”
Serdivan – 05.09 / 11.12.2025