Yalnızlıktan konuşuyorum dostlara
Onlar duyuyorlardı gözlerimi
Akılsız başlara tapmak aşklarda
Ve sevilmemek aşkında tapmağında
Aşıksızların hayatları yalnız
Ve şiirsiz gözlerinden akan
Dökülen bir deri, insanı halkımın
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta