Ve dicle ağlıyordu, botan sessizliğe gömülmüş,
Dağlar suskunluğa çekilmişti bu çorak topraklarda, Tamara.
Rüzgâr bile adını fısıldamıyordu artık,
Yalnızlık kök salmıştı taşın kalbine.
Herkesin bir sevdası vardır şu hayatta, Rodriguez;
Savaşarak eksildiği,
Bedel ödeyerek öğrendiği
Ama asla sahip olamadığı.
Sen, diyarım kadar uzak;
Bekir’in anlattığı kadar berrak mısın hâlâ,
Yağmalanmış bir coğrafyada, zelal?
Ben aynı yerdeyim,
Yaralarım eski, suskunluğum yeni;
Adını anınca sızlayan bir yurt gibi.
Heke rojekê dinya li min teng bibe,
Bê ku kes bibîne, dûr diçim.
Serê xwe ber ezmênê radikim,
Te bi bîr tînim; cixêramîn.
Senin ile yaşayacak güzel günlerim hiç olmadı Tamara,
Kalbim sensizliğini de hiç bir koşulda kabullenmedi.
Belki bir gün kokun rüzgâra karışır,
Seni bir nefesliğine de olsa yeniden solarım Tamara.
Sonra nemi olacak ?
Senin yokluğun deşecek yüreğimi,
Koca Dünya ya sığmayacak benim bu bedenim.
Sayın hâkim bey , Tek suçlusu bendim aslında;
Şeytanlaşmış :
Kalbi karanlığa haps olmuş birine.
Bir Ömür harcayacağımı zannettim ...!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!