Herbirimiz koca bir yalan aynı evren içinde
Baktığım yüzler neden binbir çeşit maskeden
Selam veren çok ama tanınmıyor hiç kimse
Etrafı saran iğrenç kokular insan artıklarından
Kokuşmuş ruhlar var bir de beni sınayanlar
Sana dair herşey hala oldukları yerde
Değil atmak daha dokunabilmek neyime
Bakıp anmakla yetiniyor kalbim her gece
Zaman durmuşken elden ne gelse nafile
Vay be diyorum sonra kendime vay be!
Yine yeni bir umut başlıyor
Her yeni gün gibi
Güneş batmadan geleceksin diye
Umutlarım kararana dek taa ki
Batan güneş mi yoksa içimdeki sen mi
Belki de böyle avutuyorum kendimi
Aylardan Mayıs vakit akşam
Bir küçük çocuk sokak sessiz
Işığı kör sokak lambası
O kadar belli ki annesiz
Yağmur vurur penceresine
Üstü başı kir içinde
Saçı sakalı karışmış halde
Bitkin bedeninin yükü ayaklarında yine
Nereye yürüdüğünü bilmez sorsan bile
Gittiği yol belli baksan ayak izine
Karşımda öyle sanıldığı gibi bir manzara yok
Bir veda edası da yok yüzümde ağlayabileceğim
Acı tebessümümü sorarsan geçmiş yıllara bak
Sana dair her ne varsa öylece bırakıp terkettim
Başka omuzlara da artık ihtiyacım yok
Umutlar atıldı zamanla masmavi denize
Götürüyor da yetiştiremiyor beklediğine
Soran yok hal hatır bu serseriye
Üstümbaşım sırılsıklam ne çare
Sevdiğine kavuşan ne anlar ayrılıktan
Yanan yüreğe ne su olur ne derman
İçin için yanar da kül olur ardından
Siner üstüne çıkmaz kokusu ne yapsan
Böyleleri anlaşılır kilometrelerce uzaktan
Gözyaşlarım silemez ki hatıraları
Niye sevmeyim yağmurları
Bana öylesine bakmazdın ki
Unut demeyle unutsun o bakışları
Bir mücadelem kalmadı
Güzel bir düş gördüm uzun zaman sonra
Türkümüz çalıyor uzaklarda
Sen geliyorsun sonra saçların salına salına
Hadi diyorsun sanki hiç ayrılmamışcasına
Tutup ellerimden gidelim diyorsun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!