Necip Yılmaz Şiirleri - Şair Necip Yılmaz

Dünya denilen ıssız yer
Yormuştu onu
Tırmanırken hayat merdivenini
Mutluluklar, sevinçler, acılar, ızdıraplar yaşamıştı
Besbelli
Geride kalırken yıllar

Ölmesin çocuklar
Uzanırken eller
Ekmeğe
Hayata
Sevgiye

Uyandım
Bir nara ki
Yıkıyor âlemi
Penceremde bir bülbül-i şeyda
Güneş sıyrılıyorken ejderhanın elinden
Bir avaz ki,

Dün bir andır
Geldi geçti
Hatırlanacak zamandır
Zihinde kalan iz
Kuytuda çok beklediniz
Silinmez asla

Esti sam yeli Batı'dan
Bir ferahlık verdi gibi sanki
Yeşerdi umutlar aniden
Herkes buna aldandı
Ağaçlar
Çiçekler

Gönül
Benim kainatımdır
Bütün varlığım orda
Yazım, kışım, baharım, sonbaharım
Çayım, derem, nehrim, denizim, okyanusum
Ovam, tepem, dağım

Dün bir deprem olmuş
Uzak kentlerin birinde
Nice canlar gitmiş
Evler, hanlar, mektepler viran olmuş
Dağlar yürümüş yerinden
Bir sızı mı çekti erenlerden biri acaba

Gün yine süzüldü
Uçuyor ufuklara
Yaşamın büyüsü
Anlam döngüsü
Sindi ruhlara

Seni çok sevdim
Beğendim yaptıklarını
Haklıydın aslında
Başarabilirdin
Ama, ama, ama

Titrerim görünce bir cami