Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

öyle anlaşılıyor ki
bu gidişle
selamını dahi esirgeyeceksin
sen bilirsin
sen bilirsin düşümdeki
ne yoksunluklardan

en çok
seni yakıştırdım sol yanıma
yarınlarıma
iyileşmeyen yarama
bahanelerin ardına sığınıyor
uzak durup,

öğüt vermeyi sevmem
ama
etme, eyleme
bile bile
zarar verme kendine
bu kadar katı olma

tenimi
tenine endeksleyerek
vuruldum
ince yerimden
kırıldım
yüreciğimden

insan
birini
kendinden çok
sever mi
nedir bu paradoks
nedir tuhaf sencillik

dalların arasından
hayal meyal
gökyüzünün silüeti
dağların fonunda
göl kenarında
rüzgarın

sevdalarımız yetimdir
gönlümüze güneş doğmaz
yüreğimiz deli fişek
umutlarımız öksüzdür
ve gün dönecek
çiçekler

anlatımı
tasviri
tarifi
telafisi
içimden gidesi yok
bu yangının

sen gidince
hüzün düşer yüreğime
dağılır
perişanlığımla
baş başa kalırım

her yerin buz tutarken
sen hiç
kahvaltıda, soğuğu
dilimleyerek yedin mi

sen hiç