Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

okyanus değil ki
içine atsın
yutsun
öğütsün ne olursa

rüzgar değil ki

senkronize
çarpar yüreklerimiz
güm- tak
sorgusuz sualsiz
birbirine bakarak
ve

kuş uçuşuyla
kanatları kadar
mesafedeydi
ve tüyü hafifliğinde
ve öyle ki
yüreklerimiz

aramakla bulunamayan
sevdalar
ağır duygu işçiliğidir
frekansların tutması
gönüllerin uyuşması
yüreklerin hop ederek

yüreğinin üşüdüğü
her halinden belli çocuk
duyguların titremekte
yürekli kişiliğin
gururun ve asilliğinde
mavi gözlerinde sembolleşir

son bir hamleyle
yıkık kentin varoşunda
karanlık sokaklarına tutundum
nefesimi tutarak
sıkı sıkıya saklanarak
yaşam limanım

tepeden baktığınız
küçümsediğiniz
demode dediğiniz
ölçmeye çalıştığınıza
bizim oralarda
yürek denir

bırakın artık
düşünceyi yok saymayı
mevcudu savuşturmayı
emeği soymayı
cana kıymayı
son verin artık

sağanak
güneş
lodos
deniz
dağ başları
yorgan

yaşamın gerçekliği
çok yordu ve yıprattı
şimdi sevecek
sarıp sarmalayacak
sevdayı kotaracak
beni anlayacak