Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

gözünün içi gülerken
yüksek oktavlı
hahkaha atmak
ne de yakışırdı oysa

ağzıma kadar doluyum
dopdolu
dökemedim içimi
anlatamadım derdimi
ifade edemedim beğenimi
aleni söyleyemedim sevgimi

öyle bir sevdaya
tutuldum ki
yıllanan şarap tadında
ve diliyorum
güneş batmaz üstünde

yüreğimin
çıkmaz sokaklarında
koronerlerimin
tıkanıklığısın
öyle kayıp
öyle acıtan

iki kere ikinin dört ettiğine
güneşin
her gün yeniden doğduğuna
gün batımına
dünyanın yuvarlak olduğuna
yaşam zevki veren

baskınlarda
yüreğim teyakkuzda
öyle katmerleşti hasretim
ve duyarlılaştı ki sevdam
dokunsan ağlayacağım

sen sevdiklerimi
isteklerimi
ve ümitlerimi
ben de
seni ciddiye almıyorum
hayat

haybiye duygularım olmadı
sevdalarım da
ne ödünç yaşadım
ne de tüketilmişliğiyle
bu hayatı
doğrudan

öyle içten
ve derin baktın ki
gözlerime
şaşakaldım o an
lal oldum
aptala döndüm

bitmeyen çabanı
aralıksız koşuşturmanı
çocukça telaşını
ve o bakışını
nasıl unuturum ki