ne ara
yüreğimizde sevgiyi bitirip
vicdanımızı hapsettik dehlizlere
ve insanlığımızı yitirdik
hangi yüzle çıkacağız
insan içine
her çocuk gibi
kumdan kuleler
tekerleksiz kamyonlar
ve dar sokaklı şehirler
inşa ederdik
dere kenarında
sevmemekten ziyade
en büyük handikabımız
duyguyu yaşamayı
becerememek
sevmeyi bilememek
içselleştirememek
sığınmacı sevdam
bastırılamayan isyanla
ve bitmeyen haykırışla
kendine geldi
ete kemiğe büründü
iyiden iyiye alenileşti
akıl yoksullarına
düşün fukaralarına
sömürgeci tutumuna
roketatarlarına
Afrika’nın ırk ayrımına
Hiroşima’nın atom bombası
söz vermiştin
halbuki
tek başına gitmeyecektin
hiçbir koşulda
bırakmayacaktık ellerimizi
kabullenmeyecektik
pırıl pırıl
lekesiz
kırık,dökük
onurlu bir geçmiş sundum sana
hakettiğimiz bir yaşam olabilirdi
mütevazi, sade
son tahlilde haklısın
ve hiçbir günahın yok
gereksiz anlam yükleyen
emek içermeyen ilişkide
içinden geçeni,
eğip bükmeden söyleyen
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!