Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

öğrenci yurdunda kalıyordum
ne uyku
ne huzur ülkenin her yanında
kahveler
otobüsler taranıyor
evinden insanlar kaçırılıp boğuluyor

kötü öksürüyor
simsiyah
uzun saçlı çocuk
ciğerleri parçalanırcasına
halsiz ve bitkin
feri yok

kar yağar yüreğime
üşürüm
soğukta üzerine kar yağanları düşünürüm

kan dolar kalbime
ısınırım

bu duygu ve düşüncelerle bitirdik
mekteb-i tıbbiyeyi
artık bizi sağlık sektörünün
eşitsiz savaşımı bekliyordu
kollarını açmış
Anadolu’nun en ücra köşeleri

gözümüz gibi sakındığımız
“belki”
“şayet”
“keşke”
“eğer” lerimizi
ortak değerlerimizi

yollar tuzak
moraller bozuk
gönüller uzak
daha gidilecek
çok mesafe var
bırak eyleme beni

yaşam realitesinde
şapkadan tavşan çıkarmak yok
derinlemesine yaşadıklarımız
iliklerimizde duyumsadıklarımız
hayatın ta kendisi
hayatta

bakma anlamlı
bakma gamlı
ağlamaklı, çocuk
bakma bana öyle
melil
mahzun

kökünden kurudu
eskiyen dostluklar
boşuna çabalama
yeşertemezsin
nafile uğraştır
umutları tazelemediğin müddetçe

bilişim çağında
teknolojinin sınır tanımazlığında
ve uygarlık savaşımında
neresinden baksan
sahtelik akıyor
sağlıksızlık kokuyor