Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

bu şehir
en çok
çıkmazlarımın sokakları
ve ne yana gitsem
nasıl düşünsem
ne yapsam

saçma sapan
inanışların
korkuların
esiri olduk yıllarca
duygularımız sapıttı
kendimizi

okullar, sınav salonları
koridorlar
yollar, bahçeler, parklar
her yer mavi bereli askerdi
bir de gece baskınları
yurtlarımızda asker kalıyordu

civa gibiydik
kabına sığmayan
ateşimiz
bir ucundan
tutuşturacak cinsten
tuttuğunu koparacak

kendi ellerimizle konuşlandırdığımız
tahterevallinin
bir tarafında
çatışma ve savaş
öbür yanında
göç, açlık,perişanlık

bir fırt çekildiğinde
zehirle buluşmasında
bayram edenini görmedim
başı dumanlı
her seferinde ah eden
isyanını belli etmeyen

uzun yolda
ıssız dağ başında
aracın lastiğinin patlaması
günün birinde
aniden duygu merkezinin
kuvvetli alarm vermesi

kişisel tercihler
yönelimler
eğilimler
istemler
beklentiler
karşılık bulduğunda

dar tutma yüreğini
bırak
sert esen yellere
alsın götürsün
Gavur dağlarından öteye
Fırat’ın doğusuyla

inançsızlık
güvensizlik
sevgisizlik egemense
hele bir de
saygı
ve vicdan yoksa