Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

kendimle
çatışıyorum
anlamsız
düelloya giriyorum
bir seferinde
bir kış günü

fesleğen kokulu zamanlarda
penceresini açmadan
havasını solumadan
kirli camdan bakıp
güzellikleri göremeyen
böğürtlen rengi umuttan

ey zemheri
deşifre edersin
tepeden tırnağa
yoksulluğu
soğuk
daha soğuk

sevinçler
kalabalıklarda
ve düz
acılar
bir başına
ve güz yaşanır

Eylülün
Ekime evrilmesiyle
daha da
soğuttun arayı
ardı zemheri
kar, kış

tuzla buz oldu
peyderpey,üst üste konulan
yılların birikimi duygular
bunca emekle büyütülen sevdalar
kırık dökük
baş aşağı hayaller

karanlığa az kala
şehrin üstünde
bulutlar çarpışmakta
kafam uyuşuk
yüreğim acıda
hava sağanak

dünyaya gelişimden başlayarak
sana
kendime
ve yaşama
geç kalışım
belli ki

karlar uçuşuyor
dört bir yanımdan
avuç avuç topluyorum
kelebek kovalıyormuşçasına
taneleri gözlerimi ıslatıp
hayallerim gibi

çocukluğumuzda
kışlar çok soğuk geçerdi
ciğerini yerinden söken
cinsinden
bildiğin zemheri ayazı
şimdilerdeyse