Necdet hiç sorma Şiiri - Ömer Temel 2

Necdet, hiç sorma
Bu sefer kötü oldu.
Buz dağı içimdeki güneşi söndürdü,
Rüzgar bir dalımı aldı.
Dilsiz kaldım kalabalıklar içinde,
Mefta oldum herkesin gözleri önünde.
Hiç soran olmadı biliyor musun,
Bir nasılsın diyen olmadı o kadar insan içinden,
Halbuki ben hepsini tanıdım,
Kimisinin elinde kuru bir çalı, toprağı eşiyordu bütün o yorgunluğuna rağmen,
Kimisinin bağçesinde çiçekler açmış ama başka bağçelerde çiçekler arıyordu
Ne kadar da garip değil mi Necdet,
İsteklerimiz ne kadar farklı görüyor musun?
Yağmura sinirlenenle yağmuru isteyen aynı dünyada,
Ve aynı anda...

Hiç sorma Necdet,
Güneş buz yüreğime değdi,
Çiçekler açtı baharlar geldi,
Her sabah küçücük bir umutla uyandım,
O küçücük umut ne kadar büyüktü bir bilsen,
Bir bilsen nasıl da koşuyordum yanına,
Ama haber vermeden gitti biliyor musun?
Bir veda bile etmedi
Nasıl da canım yandı bir bilsen,
Bir bilsen, bir çoban söyledi gideceğini,
Bir çobana sordum evini,
O da o evdekilerden birinin...
Bir bilsen nasıl da...

Ama ben yine de gücenmedim,
Hem insan nasıl küser insana,
Yürüdüğümüz meçhul ve sıradan bir yolda,
Ne bulacağımızı nerden bilebiliriz,
Ya da öyle değildir belki de,
Belki de insan kendi çıkar kendi yoluna,
Bir aşığı ya da bir soytarıyı kendi görür
İçimizdeki o sessiz arayışlardır bizleri birbiriyle karşılaştıran,
O zengin ve fakir hallerdir bizleri bizden ayıran,
Necdet hiç sorma,
Şiiri bıraktım onu gördüm göreli,
En güzel yeteneğimi kurban ettim onu almak için
İnsan en iyisi için en iyisini verir ya,
Ama güzel Rabbim onu da ver dedi,
Ne kadar da hüzünlü değil mi?
Onu da aldı benim için
Kurban etti en güzelleri en güzelin yoluna,
Ben yapmadım ha,
Rabbim yaptı,
Ben İbrahim değilim ki ismailimi kurban edecek kadar insan olayım,
Ben İsmail değilim ki kurban olacak kadar itaatkar olayım,
Ne kadar da hüzünlü değil mi?
Sevgiyi sevgi yapan işte bu büyük bağlılıklardır Necdet,
Yoksa sevgi dolu nice dudakların kaybedince dönüştüğü şu garip sofrada,
İnsanın isimlerle birbirinden ayrılışı belki bu yüzdendir?

Necdet hiç sorma
Güneş buz yüreğime değdi,
Çiçekler açtı, baharlar geldi,
Süslendi dallar yeşil yapraklar, kuş sesleriyle,
Ya nasip deyip düştüm yola,
Ama ne kadar garip,
Onu gördüm ilk anda,
Bir aşık yüreğiyle dost,
Bir anne kucağıyla eş,
Bir derviş bakışıyla sır dolu,
Bir yüzük sayıkladı gözlerime,
Bir merhaba gülümsedi gizlice,
Bir bulmak, bir kaybediş, bir arayış sürdü yüreğime,
Ne dağlar bıraktım ne de çöller,
Ne bulutlar bıraktım ne de denizler,
Hem sustum hem çağırdım içimden,
Yabancıydım, kimseye diyemedim kimdir, nedir diye,
Birine sorsam bütün herkes tanıyacaktı,
Birine sorsam herkes benden alacaktı,
Ses etmeden izledim,
Yürüdüm ve sabır dedim.
Biliyordum hem yakındım hem geride kalmış kaybeden,
Karşılaşmamız çok geç olmuştu,
O çok önceden kararını almıştı,
Ben çok sonradan varmıştım,
Biliyordum biraz daha ısrar etsem benim olacaktı,
Biliyordum biraz daha çabuk olsam da alacaktı,
Karşılaşmamız çok geç olmuştu,
O başkasına verilmişti,
Rabbim sanki benden almıştı...

Ama ben yine de bekliyorum,
Bir serçe çırpınışı gibi küçücük bir umutla uyanıyorum her sabah,
O küçücük umut ne kadar büyük bilsen,
Bilsen ne kadar istiyorum,
Ama haber vermeden gitti biliyor musun,
Bir veda bile etmedi,
Halbuki bir selam ve bir vedadan ibarettir hayat,
Tanımadığın birine bile kendine iyi bak diyebilmeli insan,
Yoksa ben mi nereye demedim,
Yoksa ben mi yine bir şey yaptım,
Necdet hiç sorma,
Güneş, buz yüreğime değdi,
Çiçekler açtı, baharlar geldi,
Hayaller kurdum tek başıma
Ama gitti o da,
Bir veda bile etmeden
Halbuki bir selam ve bir vedadan ibarettir hayat
Necdet hiç sorma,
Güneş buz gibi yüreğimi eritti,
Seller oldu, dağlar aşırdı,
Ama kimseye demedim biliyor musun,
Hiç anlatmadım,
Adını bile bilmedim,

Baharlar geldi, yeşerdi her yer bir anda,
Ama o da,

Necdet Hiç sorma,
Sadece gölgesi kaldı ruhumda
Gidiyorum bile demedi bana...