Gece çöktü yine;
yükü omzumda değil, nefessiz derinlerde.
Uyku uzak bir köy şimdi,
yolunu unuttuğum öksüz labirentimde.
Bir filiz çıkar
Bî-hâb gecelerde,
nedâmetle yorulmuş yüreğimi
gömdüğüm topraktan;
kan ile ,ter ile sulanmış,
İnsana kendi putunu yontturur kibir,
Şeytandan kalan son mirastır tamah.
Öptürdüğü eliyle,
önce mayasına çöker ekmeğin,
ardısıra suyuna.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!