Nebi Ünler Şiirleri - Şair Nebi Ünler

NEFSİMİN FERMANI

Ne zindan, ne cellât, döndürür beni,
Ancak Yaradanım çürütür teni.
Son nefes çıkmadan, bitmez umudum,
Mademki insanım, her anım, yeni.

NE GELİR ELİMDEN

Züğürdüm diyorum duyamıyorsan
Ne gelir elimden, susmaktan başka…
Ey sevgili bana uyamıyorsan,
Ne gelir elimden, kusmaktan başka.

MİROLİNA BEKLESİN

Bilirim ki hasretle, boyun bükmüş bekliyor
Dününden yorgun kalbin, ara sıra tekliyor
Baban Koca Dede’nin unutma öğüdünü
Allah sevdiği kulun aşkına aşk ekliyor.

MEVZUMUZ DERİN
(“beni bozuk para gibi harcadığını unutmadım” ha! ..)

Bozuk para gibi, harcanan bendim
Attığın zindanda çürüyen bendim…
Hani, bir güvercin vardı kaybolan

MEKTUP

Sevgili
Diye başlayan
Bir mektup geçer eline
Bağı çözülür dizlerinin

MELEKLER SANA KÜSMÜŞ, ŞEYTAN GÜLÜYOR OLMALI

'MELEKLER küstü sana'
Fark edermi senin için,
Ha! MELEKLER küsmüş,
Ha! seviniyormuş, gülüyormuş, ŞEYTAN...

NİSAP

Hani Hallaç; gül atana kırılmış,
Baş yaran taşlara gülüp geçerken...
Hangi dava ocağında barınmış
Rabbim kulum desin, kulun seçerken.

ÖLÜRÜM

Sadece,
Açtığın kapılardan
Koridordan yürüdüm
Bazan Çöllere çıktı yolum, bazan kutuplarda,

GÖLGEN İLE

Hayat dedikleri şey; vadesi meçhul zaman
İniş, çıkış düzlerde, yürümek ha yürümek...
Abesle iştigaldir, bir dost gölge araman,
Kaderin; ömür boyu, sürümek ha sürümek.

GÖNÜL PERVANESİNE

Seçemiyor ki insan, ölüp, mezar yerinini,
Dört er kişi döker mi senin için terini…
Yol yok! Yokuş ve orman, boşa gider vasiyet;
Şahin tepesine çık, bırakıver serini.